Dhembja e pafund

    (Cikël poezishë)

    Brahim Ibish Avdyli
    Brahim Ibish Avdyli

    RRËFIMI I PARË

    Mos u merzitë,
    mos u merzitë-

    askush nuk dëshiron
    t`i kuptojë të dhënat!

    Ti, i thua
    e ata, të tjerat i gjëjnë
    për të mbluar faktet…

    E të them edhe njëherë
    që të mos merzitesh
    me çfaqjen e fatkeqësisë
    rreth teje-

    qindra forma i gjejnë
    për të mbuluar
    të vërtetën!…

    Paçin faqen e zezë,
    do të përplasen
    me të drejtën-

    drejtësia,
    e vërteta dhe faktet
    janë dëshmi
    për gjurmët e tua!

    12795281_981719301908372_4162454521928409593_n

    NJË RRËFIM TJETËR

    Mos u mërzitë,
    mos u mërzitë

    se merzia
    të dërgon në monotoni

    e monotonia
    është bjerrja e kohës
    deri në infinitin
    e fjalëve!…

    Ato,
    dalin dikund
    pas kodrës së ditëve

    kur ndoshta
    ke kaluar
    edhe përtej jetës,

    e nuk ndjehet
    askund gjallë

    Ora e jote!…

    12814063_981914948555474_2352700255705901589_n

    PËRPLASJA E DHEMBJES

    -H.M.

    Shpirti i ri në trupin e vjetër
    më qanë, rënkon e gjëmon
    deri në fund të qenies sime.

    Zogjëve të malit nuk mund t`u ngjaj
    pamundësinë e kam të ngjashëm
    të bëhesha dallgë me erën

    e përtej bjeshkëve të dhembjes
    të derdhja vrushkuj lotët e mallit
    mbi trupin tënd!…

    A është kjo zemra që lëgon
    midis dy maleve të mëdha të kohës

    andej vjen kjo furtunë
    e hidhet nëpër rrugët e mundimit,

    qyteti i shfrimit po i përjeton
    suferinat e dhembjes
    vetëm unë i sillem rrotull
    nëpër dëborën e fluskat e ndjenjave!…

    Athua, tensioni yt i lartë
    të shkaktoi tragji-dramën nëpër rrugë
    apo veturat që të pëplasën…

    Çudi, nuk kam fjalë
    as për fundin e dramës

    derisa liqeni im përplaset brigjeve!…

    12494817_502033489979026_4089824953797368579_n

    Rapperswil,
    10.02.2016.

    ÇFARË VARGJESH DO TË SHKRUANTE
    SHPËTIMTARI I YNË, PO TË ISHTE POET

    1.

    “Çfarë vargjesh do të shkruaja
    sikur të kisha qenë poet-

    vargjet e mia janë tretur zhgënjimesh
    për kozmetikë fjalësh
    nuk patën kohë,

    ju mund ti quani lirisht antipoezi
    apo blasfermi, heretizëm dhe antikrisht…

    2.

    Ato janë vargje të dhembjes së madhe
    krihët e hapësirës
    hapen e mbyllen me to,

    të vërtetën e kam thënë troç
    zbukurimet janë të huaja për vargjet

    shkrihen në vetvete
    plot pikëllim!…

    3.

    Ndoshta
    i mblidhni buzët dhe nuk u pëlqejnë

    të ndrydhur ndjeheni
    me vargjet e mia,

    nëpër errësirë
    e hanë vetveten dhe rrëfyesin

    mulli që sillet në të thatë pa blojë!…

    4.

    Mos e ktheni kokën anash
    të pëshpërisni-
    sytë i mbyllni para të vërtetës

    athua, si është i gatuar njeriu
    anët i ka pështjelluar për së mbrapshti
    nuk e di çka shkruhet në librat e shenjtë

    prej fillimit të Biblës
    Kaini e vranë vëllanë, Habilin

    shkakun e paskan futur të ligat e bukura
    të krijuara nga dhimbja
    duke shkulur brinjtë-

    për shembull, thonë,
    Eva është krijuar nga Adami
    dhe mendjen e ka briskë të hollë

    mund ta bindë njeriun ta hajë
    mollen e sherrit
    në pemën e jetës

    e jeta ti ngjajë jetës sonë!…

    5.

    Zemra më pëlcet
    kur u shoh të shtrirë,

    kur u shoh të varfër, të mjerë e të përqarë
    të futur mes dhembjesh
    e të lidhur
    në agoni,

    a e dini se prore na shtërngon kjo përplasje
    i riu të vjetrin; i varfëri të pasurin
    nga e qenia ta shporë,

    jeta përsëritet
    prej gjenezës së njeriut
    e pikës zero të krijimit!…

    6.

    Çudi,
    i shoh genet tuaja
    kudo e kanë paudhësinë,

    vëllau vëllanë nuk e do
    motra motrën nuk e sheh me sy
    njeriu i fsheh ndjenjat përtej hijes
    dhe fjala e tij shtron djallëzinë
    në vend të së drejtës jetike,

    e liria është fjalë e palirisë
    pavarësia është vetë robëria
    me petka të rrejshme të lirisë,

    në vend të dritës është verbëria
    në vend të natës është djalli vetë
    që sakaton çdo gjë që mundet
    në poret më të imta…

    e qetësi, nuk ka!

    7.

    Këto duar të padukshme
    të djajve të fshehur
    na ndrydhin keqas përtej Akerontit,

    e globi t`kurret e ngrehet në pafundësi
    orën në zemër për ta ndalur

    sikur vdes për asgjë
    kur nuk e pret,

    nuk e di nëse është jetë apo vdekje!…

    8.

    E shoh popullin tim
    në pasqyren e viteve
    që e shkelin pa mëshirë,

    ata që e kanë pamjen e njeriut
    mendjen e përdalë
    e shpirtin sterrë…

    nën vargonjtë e dhunës
    e lidhin pa mëshirë…

    djemtë ua vrasin,
    vajzat ua dhunojnë
    kur mendojnë se vdesin për lirinë
    për dashuri

    dhe ndërgjegjen ua vënë të fle
    sa herë përpiqen
    të trembur të hapin sytë!…

    9.

    Habitem
    se si vdekja paqësore
    na vret me shtat thika,

    na quan barbarë,
    njerëz të egër
    njerëz të dalur nga konturat e botës

    edhe pse të parët e rruzullit
    pararendësit tanë kanë qenë,

    për hirë të krijuesit
    e mbajmë
    plisin e bardhë,

    yjet i duajmë me ëndërrat
    e nuk mund t`i mbërrijmë…

    atëherë
    ngatërrohen dimensionet

    nuk e dimë
    ku është Siriusi…

    10.

    Kur flisnim për Zotin
    nuk do të kishim
    gënjeshtra fjalësh-

    e vërteta rrjedhë nëpër teh gjuhe

    djallëzia na ka përpirë
    e shpërlarë
    në tym të hollë shpërndarjesh,

    pa dije jemi të futur nëpër kthesa
    pa dije e çmontojnë veten

    gjithçka që e bëjmë
    është kundër vetvetes

    historinë e mbajmë
    ashtu si duan kundërshtarët

    dhe veten e qujmë
    lugat me bishta

    por arban nuk jeni!…

    11.

    Nuk jemi të parët e botës

    i shpikim
    mendimet e qenies

    për shembull
    nuk nuk keni qenë ilir e pellazgë

    grekët e afrikës
    sikur janë para nesh,

    jemi të krijuar vonë
    dje ose pardje
    e gjenezën tuaj ua lëmë armiqëve,

    më afër Krijuesit është secili
    të gjitha të vërtetat ma i grabisin nga duart

    ne me vetëdëshirë
    ua japim atyre…

    prandaj,
    nuk mund ta pranoj shkatërrimin tonë

    mushkëritë e mia i gris
    në klithje, pa pushim!

    12.

    Tradhëtinë nuk e kishim në gjak
    as pabesinë-besën e kishim besë
    para mikut e dhamë gjithmonë,

    Zoti i shtëpisë ishte Zoti Besa

    e tashmë është shpërfillur koha
    kundër natyrës çdo gjë rrjedhë
    sepse natyra nuk është praktikë e lulëzimit

    artificialisht na krijohet
    çdo gjë me epruveta

    piktura e ardhmërisë
    pasqyron me ngjyra të pakuptueshme
    art quhet poteza e pakujdesisë

    ditët na dhjedhin nëpër mote të liga
    derisa ta kuptojmë
    cili luan midis nesh

    me dhembje po ua them
    kurr nuk e keni kuptuar Atdheun
    sikur vdisni përherë për lirinë!

    13.

    Edhe sikur t`ua zbrisja
    Diellin në shuplakë
    nuk do ta besonit se ju flas me të drejtë,

    nëse duani të më quani të lajthitur
    apo shumëçka tjetër
    e nxirrni nga gjuha
    magjistar, avanturier, shkatërrues…

    asgjë më shumë nuk do të kishte peshë
    se fjala ime e sinqertë,

    bashkimi i jonë është për mirëqenjen,
    lirinë e mirëfilltë
    zërin e parë të së vërtetës,

    a e kuptoni fjalën e parë paçe

    të bisedojmë thjeshtë
    si vëllezër

    e të duhemi, të duhemi!”…

    10360561_1739361529615697_3984226640215574854_n

    SINQERITETI TRËNDAFILOR

    Tri herë të kërkova falje
    me fajin tënd
    Dielli u ndal e buzëqeshi
    ironinë për të ndalur.

    Njeri thjeshtëzimi
    dukesha i ultë
    më shumë ultësohesha-

    Shkelzeni i lartë e uli kokën
    bardhësinë e borës të mos e prishte,

    e ti nuk e kuptoje
    se thjeshtësia më ulte hijen
    e heshtur prisja mbi male
    të zbadhëte dashuria
    në mëngjesin tjetër,

    ftohtësia e natës i kishte strukur
    ndjenjat fisnike të dashurisë
    moti, nëpër sgafellat e maleve…

    Të katërtën herë e zgjove mllefin
    të më akuzoj
    pa faj në ndjenja
    derisa unë
    trëndafillat e bukur të fushave
    t`i dërgoja me mall…

    Tani e ke rastin të ulësh sytë
    e të shikosh rrjeshtat e përlotura
    të shiut të shpërthyer të befasisë
    anë e mbanë
    qytetit të dhembjes,

    lulet janë shembur për dhé
    nuk mjafton të kërkosh falje

    pak presin
    të dridhura
    me petalet përmbys
    t`i prekë dora e jote

    dhe kurr në jetë
    të mos dyshosh
    në sinqeritetin e tyre
    trëndafillor!…

    NESËR APO PASNESËR

    Më pret kot
    gjithnjë kot
    së prapthi kot

    me nesër apo pasnesër
    me ditë apo me muaj
    me të padukshmen rri e pret
    me ënërrimet e netëve pa gjumë…

    Kur dua të fle ti më zgjon
    e më le me sytë kokërr
    me sharje, nêmë, truarje
    e goditje të pandalura mbi vetveten

    e di se je dikund në mua
    padëshirën time ke mbetur,

    virgjëreshë s`ke qenë ti as tjetra
    dy pika të armiqve kombëtar
    të dyat i shërbeni shejtanit të verdhë…

    Asnjëherë s`të kam dashur
    më ke marrë me magji të zezë
    e bën çka të duash me veten-

    je shifër apo emër i fshehur në terr
    ku në dreç të mallkuar më del
    ndoshta afër meje apo kilometra largë

    mua më udhëheqë nga mbrenda
    kudo që të sillem nëpër botë
    me vetminë përskaj meje

    dukem i lirë të vërtitem
    të kërkoj të dashurën përtej jetës
    pa asnjë shpresë,

    i vjershë nëpër shpirtin tënd
    vuajtjet e mia
    e u fundofsh në fund të ferrit
    me të gjithë ata që të kanë ndihmuar

    u djegshi më fort se Iblisi
    deri në pafundësi,

    më prit sa të duash
    se do të vi nesër apo pasnesër
    me vdekjen e trupit-

    kur të kaloj në anën tjetër
    do ta marrësh vesh
    deri te i pari

    të vërtetën tënde të hidhur!…

    TË VRAFTË REJA
    PËR SË KTHJELLTI

    1.

    Të vraftë Reja në grumbull të plehit
    tek mendon si mund të ma bësh vorrin
    e të më mbulosh për së gjalli
    me plehrat e tua të pa fund!…

    Të vraftë Reja për së kthjellti
    në dërrasën tënde të larë të kresë,
    të Lumit Zot, kur t`i plasë durimi
    me të palarat tua të përditshme
    do të të vrasë, përnjëherë, në breg të oborrit!…

    Je sjellur sikur “zot” i vogël
    mbi lëvozhgën e globit

    gjoja ke urdhër prej Zotit në pikë të natës
    kur të tjerët flejnë e ti mendon
    nga thellësia e nëntokës
    ku jeton Luciferri e Kau i Zi,

    Zoti i Madh i Gjithëshirshëm
    të shikon me habi jashtë universit tënd
    e çuditet me fjalët e tua të përditshme

    sikur ke lindur me urdhërin e veçantë
    për të rregulluar botën
    sipas rregullave tua

    je “zot” i së keqes së madhe grumbull
    i plehërave të kësaj bote mes për mes rrugës
    të hedhura në mesnatë
    aty ku s`e mendon njeriu,

    sepse mund të dalin prej teje
    për të pasur ditën e ardhëshme
    me një argument më të madh fjalësh…

    2.

    Fol, fol, fol sa të duash
    sikur kështu paska thënë me pahir “zoti”,

    ke harruar se Zoti nuk urdhëron nëpër errësirë
    qeni i sheh dhe leh kur të vizitojnë tetekët
    leh me të lehurat alarmuese

    njerëzit e dinë çka do të thotë ai
    por ata e kanë harruar
    ndoshta
    në pikën e vrapit
    nga të rrahurat pa pushim të mendjes së nxehtë,

    nuk kanë kohë të shohin ty rrobet e rrejshme
    je veshur me urdhërin e djallit të madh
    të të sillen rreth teje
    të vdekurit e mbetur në jetë

    Baba Zot nuk i merr shpirtrat e ligj
    me ndihmën e tyre
    duket se të bëhet e pamudura!…

    O i madhi Djall i lindur sikur njeri
    të vraftë i Lumi Zot për së kthjellti

    ata që i vretë Reja ditën për diell
    e kuptojnë të padijshmit
    se është pleh i plehërave të pafund

    dhe duhet të dëlirët nga hapësira!…

    NË PAKTHIM

    1.

    Më qanë zemra
    me lotë të valë-

    shoh vetëm fëmijë
    të shtrirë përdhé
    me doçka të njoma,
    sikur presin lodra
    e marrin vdekjen
    me plagë e me gjak

    për të kënaqur
    syrin e qartur
    të bishave njeri.

    2.

    Njeriu i vërtetë
    ku është,

    le t`ma ndalë zemrën
    të mos i shoh
    sytë e ngrirë

    se plasa për fëmijët
    bombë në horizont!

    3.

    I dua si diellin
    pa kahje, pa anë,
    pa vend të caktuar

    edhe fëmijët e armiqve tanë,

    kurrë mos u ngjajshin
    baballarëve të ligj

    kurrë mos ndjejshin
    errën e kobshme të vdekjes
    me hundën e harbuar

    rritjen e ndalur
    nëpër doçkat e pritjeve!

    4.

    Athua,
    fundi i kohërave
    është kjo përpëlitje
    viteve të dhembjes,

    me dogji dashuria
    për kohën që rrjedhë
    në pakthim!…

    Calstorta Sud
    Autobahn Venecia-Trieste,
    25.07.2014.

    VETMIA E DIMRIT

    Qielli i vrugët resh mbi qepalla
    shtrihem e ngrij me vetminë e bardhë
    dëbora me grushta derdhet në hapësirë

    astma mbi kraharorin tim e shfryen lodhjen
    e zemra papritmas e çrregullon hapin,

    janë moti të djeguara kujtimet
    e rrugëve të ngarendjes mbeten gjolla terri-

    është e vjedhur nëpër errësirën e bardhë të ëndërrave
    hapësirave të padukshme rinia.

    Qesh i lidhur pas një mendimi skofiar
    të bukurën e të pandashmen për të marrë,

    e kuptoj se nuk jam ai i dikurshëm
    me të drejtën e fjalës
    që fluturon nëpër male-

    vetmia troket në dritaret e kohës
    e dëbora e viteve heshturazi e mbyll çdo gjë,

    me kot e shtrëngoj kaharorin të mbajë gjallë dritën
    nga xhamat e zbardhura të vetëdijes
    bardhësia mbyllet në errësirë…

    Athua, a mos është kjo vetmia e dimrit
    që uluron largë mundësisë së përceptimit

    apo malet ulurojnë kaq tmerrshëm?!…

    Në malet e Morinës
    28.12.2014