Burri i pesë grave

Tregim

Don Jovani ishte një shofer shtatshkurtër nga Palasa e Himarës. Epiteti Don Jovani, që i kam përngjitur emrit të këtij njeriu, përputhet tërësisht, jo vetëm me karakterin e tij tejet feminist, por edhe me tingëllimin fonetik të Don Zhuanit, aq të njohur në veprimtaritë e veta mashtruese me gratë.
Ai nuk kishte as ndonjë pamje tërheqëse, për të joshur aq shumë femrat, si Don Zhuani i famshëm. Por kishte një natyrë prej zamke, që u ngjitej atyre me ngulmin e pashkëputur, me gazin e paperënduar në buzët e tij dhe me një zë aq nanuritës, sa mund të prekte telat e zemrave të grave të ndjeshme.
Me Jovanin, tepër larg profesionit dhe pasionit tim letrar, më lidhëm dy fije të padukshme të dobësisë sime të hershme: Himara e bukur pranë vendlindjes dhe gjuha greke, që pata mësuar në Sarandë qysh në vegjëli. Duke vënë re se në parcelën gjuhësore të trurit, po më thaheshin disa fjalë të pa ujitura prej kohësh, Jovani ishte një rastësi e mirë ushtrimore, jo vetëm për të vaditur atë gjuhë, por edhe për të mësuar disa pasurime të reja në fjalorin bashkëkohor të greqishtes.
Ajo që dua të tregoj kryesisht, nuk është ky informacion i thjeshtë, por fakti se ky prototip i pushtit shqiptar, më befasoi duke më zbuluar jetën e tij, se kishte pesë gra dhe një tufë fëmijë me secilën prej tyre. Punonte shofer autoambulance në spitalin qendror të Tiranës dhe kjo i jepte mundësi të shkonte në çdo lagje e shtëpi, ku thirrej urgjenca shëndetësore.
Ne u takuam rastësisht, teksa e dëgjova të fliste greqisht me një person në afërsi të pallatit tim, ngjitur me spitalin, ku ai për disa net me radhë parkonte makinën. Jo se spitali nuk kishte parkim për mjetin e tij, por sepse në këtë pallat, atij i kishin mbetur sytë te një vajzë katërmbëdhjetëvjeçare, me të cilën ishte njohur gjatë thirrjes së urgjencës për njërin nga prindërit e saj.
Pra, ai kishte lënë gruan e parë të ligjshme me pesë fëmijë, në shtëpinë e vet dykatëshe në Palasë. Tek e cila shkonte rrallë, sa për të mos e lënë djerrë, sikur barku i saj të ishte një parcelë, ku ai mund të mbillte çdo dy vjet një kokëlakër të re. Sepse për fëmijët e harruar që linte pas, nuk e merrte malli. Donte vetëm sa ta shihte fshati, se ajo familje kishte burrë që gruaja të vazhdonte të mbante lidhur gurët e vjetër të mureve të shtëpisë së tij. Ashtu siç kishte qenë zakoni me burrat kurbetllinj të atij bregdeti, që ktheheshin vetëm kur fillonte t’u harrohej emri. Ndërkohë ai bashkëjetonte me një kuzhiniere të shëndetshme në Tiranë, me të cilën kishte bërë tre fëmijë, pasi ajo e kishte pranuar të banonte në shtëpinë e saj. Kishte dy fëmijë me një infermiere, tek e cila shkonte për të fjetur disa net në javë, me pretekstin se netët e tjera gjendej në gatishmëri urgjence. Kishte shtuar pjellën e tij edhe me dy fëmijë të tjerë te një grua në Sauk. Kishte dy vjet që ishte bërë baba i paligjshëm, me një punëtore të kombinatit ushqimor. Dhe tani së fundi, Jovani bënte dashuri fshehtas te pallati im, me një adoleshente, e cila dilte nga kati i parë, kur prindërit e saj bënin gjumin e mesnatës dhe i shkonte te shtrati portativ që mbante në autoambulancë.
Dy pyetjeve të mia konfindenciale, në mënyrën habitore, ai u ishte përgjigjur kësisoj:
– More Vani, çfarë i shijon ti asaj fëmije?
– E para, ajo ka qejf vetë, – qeshi ai me kërcëllimë. – Pastaj puna ime kuptohet, maçokut të vjetër i shijojnë më tepër minjtë e njomë!…
U preka shpirtërisht nga këto fjalë mizore, sepse nuk mund te qeshja me poshtërsi të tilla.
-Po kështu si e ke zënë ti, more varvat i himarjot, mund të bëhesh me dyzet gra dhe të formosh një batalion me kopilë të paligjshëm!…
– Kurani mysliman, nuk thotë kot, se burri mund të ketë deri në shtatë gra…
– Por ama Bibla jote nuk ta lejon kurrsesi, – ia ktheva me të njëjtën monedhë.
Ai nuk u mendua fare për të më dhënë përgjigjen që meritoja:
– Unë nuk shkruaj libra, – tha krejt i qetë e buzagaz. – Në këtë botë njeriu ka dy qëllime, ose të shpjerë botën përpara me shkencë, ose t’i shtojë botës popullsinë. Unë mund të bëj vetëm të dytën, përderisa karburatori im ma shpie currilin e naftës të digjet mirë në çdo motor…
Mirëpo adoleshentja pa përvojë femërore i hapi telashe të papritura. Dhe Jovani, si rrallëherë m’u duk tejet i mërzitur kur ma zunë sytë sërish.
– E mbusha aksidentalisht!- tha kur e pyeta për shkakun atij trishtimi që shprehte fytyra e tij.
– Ti je i çmendur! – i thashë i tronditur me ton të ashpër.
– Jam i mençur dhe i specializuar për këto punë aty ku punoj, – tha ultas. – Unë lepurin nga barku, ia nxjerr asaj edhe sikur të shkojë tre muajsh, por kam problem, një shuk me para për maminë, që të pranojë ndërhyrjen e abortit në shtëpinë e saj. Tani pres mos na japin ndonjë shpërblim për Vitin e Ri, se rroga nuk më mjafton…
Atë çast m’u kujtua se për tipa të tillë njerëzish sharlatanë, ka një shprehje që përdorin zakonisht gratë: “Të qafsha me lot e me qurre! “
Tri javë rresht, Jovani ishte tym dhe nuk u duk për të kaluar mesnatën pranë pallatit tim. Javën e katërt, në prag të Vitit të Ri, ai i ra borisë, teksa po nxitoja hapat përgjatë rrugës “Bardhyl”
– Jasu, patridha! – lëshoi dy fjalë të vetme, duke nxjerrë kryet nga dritarja e makinës, me atë gazin e tij kërkëllitës, kur ishte me qejf.
– Hë, – i thashë gjithë merak, – ç’bëre për atë hallin e madh?…
– To petakse ! (e hodhi!) – tha greqisht.
Mora frymë thellë dhe sikur u lehtësova nga keqardhja që kisha ndjerë kur më tregoi fillimisht për atë ngjarje.
– Po më dëgjove mua, mos bëj budallallëqe të tjera me të dhe as me ndonjë tjetër, se do gjesh belanë më keq!…- e këshillova për të bërë sadopak detyrën që më takonte.
– Po nuk bëra prapë, vdes! – tha duke qeshur dhe i dha gaz makinës drejt spitalit.
Një copë herë më bëri sërish të mendoj thellë, ky njeri i çakorduar në ndjenjat e tij noprane. Por, duke u marrë me telashet e punëve të mia familjare, gati e kisha harruar, kur pas ca kohësh më doli para syve papritmas, si fanti spathi i ngjyrës së zezë. Ai ndali makinën ndanë rruge, me një pamje krejt të zbehtë, të tretur nga vuajtja e thellë shpirtërore.
– Më ka ndodhur hataja e të gjitha hatave! – lëshoi fjalinë e parë, duke marrë frymë thellë, sikur nuk i mjaftonte ajri.
– Ç’dreqin ke katranosur përsëri, more tartakut? – i thashë duke mos pasur aspak dëshirë të zgjatem në bisedë me të.
– Unë të dëgjova ty, patridha, dhe kam bërë ca frena kohët e fundit, – tha me zë të mekur. – Po gruaja në fshat, pas kaq kohësh i mori vesh të gjitha qyfyret e mia. Ajo nga inati u marros fare, spërkati shtëpinë me benzinë, i vuri flakën dhe i dogji të tëra me kuç e me maç, pastaj shkoi me gjithë fëmijët te prindërit e saj. Mua më la vetëm një gërmadhën me gurë të zinj, që edhe miliona po të kisha, nuk bëhet më kurrë shtëpi siç ishte. Tani kam mbetur si ai huri i shkulur në mes të udhës dhe zoti e di se ku do ngulem, kur të dal në pension. Se edhe ajo kuzhinierja që më mbante në shtëpinë e saj, i kishte shkuar infermieres, dhe duke bërtitur “kurve!”njëra e “kurvë!”tjetra, i kishin shkulur flokët njëra-tjetrës…
Nuk m’u durua më tej, prisha edhe unë gojën me të:
– Do vijë dita kur edhe ti, si kurvar i tyre, të mos kesh më asnjë fije floku. Se ato do mblidhen të tëra bashkë me gjithë fëmijët dhe do të t’i shkulin qimet e kokës një nga një. Atëherë ç’farë do bësh, more qyqar?!…
– Do ia heq vetes, ose do pi bar miu, se minj të njomë nuk do ha dot më! – tha dhe tërhoqi këmbët zvarrë drejt autoambulancës.
Dukej tamam, sikur ishte nën efektin e barit të miut, ende pa e pirë atë helm shfarosës.