Një numër i madh i njerëzve që kanë përjetuar vdekje klinike, dhe se pas disa përpjekjeve janë ringjallur përsëri në jetë. Disa prej tyre kanë vendosur për të ndarë publikisht atë që kanë parë dhe ndjerë gjatë këtyre minutave midis botëve të të gjallëve dhe të vdekurve. Çfarë mund të nxirret nga historia e tyre është se ndjenja duke vdekur nuk është e njejtë tek të gjithë, për disa ishte ndjenjë qetësuese dhe e këndshme, por për të tjerët e kundërta.

Këtu janë disa nga dëshmitë:

“Kam pasur përvojën e vdekjes klinike, unë kam qenë i vdekur 10 minuta. Disa thonë se ajo që kam ndjerë nuk është vdekja e vërtetë, por që truri ka krijuar imazhe të ndryshme. Por unë e di se çfarë ishte, unë e di se ajo ishte vdekje. Unë nuk kam pas vizione, asnjë tunel, as asgjë tjetër, vetëm errësirë ​​dhe ndjenjë që më ka tronditur. Kjo ishte një lloj lumturisë, qetësisë, relaksimit. Nuk mund të gjej fjalë të duhur për të përshkruar se si ishte një ndjenjë e mrekullueshme, dhe që atëherë nuk kam më frikë nga vdekja. ”

“Edhe pse unë kam mundur të dëgjoj në mënyrë të përkryer zërat e monitoruesit të rrahjeve të zemrës, zhurmat rreth meje, dhe përpjekjet për të më ringjallur dhe zërat në panik, unë nuk kam pas ndjenja aspak. Ndjenja ishte si të më zë një gjumë i thellë. ”

“Kur u zhyta në një gjendje pa vetëdije, ndjeja se më ishte shumë ftohtë, por unë isha shumë i qetë. Unë nuk kishte nevojë për të marrë frymë, nuk kisha asnjë frikë apo dhimbje, vetëm paqe të plotë. E tëra më është errësuar gradualisht derisa u krijua një errësirë e plotë. ”

“U ndjeva si diçka më çonte lartë, thuase ekzistonte një kahje në të cilë unë duhej të shkoja, pa ndjenja të fluturoj dhe këmbët nuk më preknin askund. Ndjeva sikur merrja frymë. U përpoq për të shikuar poshtë dhe të sho vetëveten, sepse ndjenja ishte sikur u ndava nga trupi im, por unë nuk shihja asgjë. ”

“Kjo përvojë më ka tronditur mua, por unë nuk isha i frikësuar. Përveç kësaj, unë nuk ndjeva si i vetëm, ose po shkoj diku në ndonjë vend të panjohur, edhepse nuk kishte asnjë njeri rreth meje, por sikur u ndjeva se unë nuk isha vet, dhe që mund të bisedoja me të tjerët. ”

“Gjëja e fundit që mbaj mend është se unë doja të jem diku tjetër dhe pastaj sikur ishte shfaqur befas në atë vend, sikur isha në një ëndërr, në të cilën çdo gjë që imagjinoja mund të ta bëja. Kjo ndjenjë më ka mbushur me lumturi. ”

“Vetëm errësirë, brishtësi dhe pllakosje dhe asgjë tjetër rreth meje. Unë nuk dhimbje dhe nuk ndjehesha i lënduar, nuk jam frikësuar, por ishte thjeshtë shumë ndjenjë hidhërimi. Më vonë, kur isha e shtrirë në kujdesin intensiv, u ndjeva sikur jam e lindur përsëri dhe se kam marrë një shans të dytë. ”

“Pas disa minutash në të cila tnuk më kujtohet as ndjenja e asgjë vizuale, para meje më doli kushëria ime që që më thirri me nofkën e fëmijërisë të cilën unë nuk kam dëgjuar që 40 vjet. Vetëm më tha – kthehu. Ndërsa unë u përpoqa ta rrokullisem në rreth për të parë se ku të shkoja, papritmas gjithçka u shpejtësua dhe unë nuk pash më asgjë, derisa hapa sytë në shtratin e spitalit. ”

“Nuk kishte asnjë dritë të ndritshme, nuk kishte Jezus. Ishte vetëm një ndjenjë thelbësore për të pranuar realitetin dhe përfundimin, si kur përfundon një libër. Unë mund të ndjeja jetën time dhe mendimet e mia më iknin, por trupin ma morri një lodhje. Së pari humba ndjenjën për prekje, pastaj dëgjimin, dhe në fund sytë. Pastaj mendimet e mia u bënë tepër të trubullta, dhe nuk mund të koncentrohesha në një mendim të vetëm. “

SPONZORIZIM: Për shpallje të vogla që nga viti 2000, vizitoni www.SHPALLJE.biz