Lalburitja e tavanit

    (Rrëfim i një miku)

    LLAMBURITJA E TAVANIT

    Vullnet Mato
    Vullnet Mato

    Më çuan vullnetar në hidrocentral,
    megjithëse tri pëllëmbë shtati.
    Shtyja karrocën, sa të bëhej mal,
    diga e liqenit mbi lumin e Matit.

    Quhesha vullnetar, ndonëse i detyruar,
    qafën të lidhur me shall të kuq.
    U sfilita mes “revolucionarësh”rrethuar,
    në brigadën pararojë me barinj e bujq.

    Gjashtë muaj në barakat hangar,
    me bukë misri dhe supë fasulesh,
    me kazma, lopata e thirrjet,”Urra!”
    që flamuri i brigadës të mos ulej…

    Britmat e shtirura, plot hare rinore,
    më bënë të ngjirem në çdo reshtim.
    Më ngushëllonte veç drita diellore,
    që do llamburiste në tavanin tim…

    Sepse një rrëke e lumit shqiptar,
    më takonte nga drita e pasurisë,
    si çdo trashëgim tjetër kombëtar,
    ta kisha falas në tavan të shtëpisë…

    Kur mbaruam, sulmues më shpallën,
    gjoksin shkruar me tri “S” të verdha.
    Me “Urra!” mbi kamion zgërdallën,
    zorrët i lashë në gropat nga erdha…

    * * *

    Por, tani nga lëmosha e pensionistit,
    s’më mjaftojnë as për supë paratë,
    jo të paguaj mbi-faturimet e faturistit,
    që mbahet, nëse plotëson kilovat…

    Nga vullnetar, duhet të quhem murg,
    jo se në tavan u kthye flaka e qiririt,
    por se mua më pret manastiri, burg,
    nga super kamata e rritjes së çmimit!…

    Oh, jetën time mjerane, uroj mos ta keni,
    filluar me supë fasulesh, mbaruar me supë qeni!…