Laurence Dillon u diagnostifikua me kancer në testikuj dhe iu desh të hiqte një prej tyre. Mjeku i tij nuk ndoqi procedurën dhe i hoqi të dy testikujt pa lejen e Dillon, pasi për të ‘nuk dukej mirë’ ndryshe.

Jeta pa mundësinë për të pasur një partner dhe një fëmijë e bëri shkrimtarin të interesohej në të qënit një eunuk dhe studioi vende dhe kohë të ndryshme, ku ata ishin prezentë.

Në Kinën perandorake të gjithë asistentët e familjes mbretërore duhet të ishin eunukë, për të mos u parë si kërcënim. Në dinastinë Ming kishte rreth 100,000 eunukë, organet gjenitale të të cilëve futeshin në një kavanoz, i cili më pas varrosej për të plotësuar ‘vdekjen e asaj pjese të jetës’.

Në Romë, provuesit e ushqimit ishin eunukë. Nero detyronte djemtë e bukur të bëheshin eunukë në mënyrë që të mund të shtirej sikur ishin femra dhe të martohej me ta. Më pas ata hidheshin në ringun e gladiatorëve.

Në Itali, Papa ndaloi femrat që të këndonin në publik në vitin 1588, kështu që meshkujt prisnin gjenitalet për t’i zëvendësuar ato. Shumë familje ua bënin këtë djemëve të tyre për të pasur më shumë mundësi karriere.

Në librin e tij Dillon bën një historik të jetës së eunukëve në gjithë botën, duke folur me empati për dhimbjen që ata ndjejnë.